Het toppunt van de Obamamania werd bereikt met het besluit van de publieke omroep NPS om een twintig-koppige delegatie naar de Democratische conventie te sturen, vorige week in Denver. Vier dagen lang hebben we één uur lang kunnen genieten van alle ins en outs over de verkiezingen.

Toespraken van Michelle Obama, Bill en Hillary Clinton en natuurlijk de Democratische hoop zelf werden uitgebreid besproken. Een week later, tijdens de Republikeinse conventie waarop John McCain zijn opwachting zal maken, doet de NPS het met één verslaggever. Bepaalt de publieke omroep dat wij niet op nieuws uit de Republikeinse hoek zitten te wachten?

Het programma dat de NPS over de Democratische conventie leverde, was bijna schaamteloos subjectief. Vooral de verbazing waarmee de presentatoren reageerden op Amerikanen die ervoor uitkwamen dit najaar op McCain te gaan stemmen heeft met objectieve verslaggeving niets meer te maken.

Joost Karhof was duidelijk op zijn gemak in Denver, wat te zien was aan zijn jolige houding tijdens interviews. Comedian Jörgen Raymann stak zijn voorkeur niet onder stoelen of banken, en schaamde zich niet vrouwen die aanhanger zijn van de Republikeinse partij publiekelijk voor gek te verklaren.

Prem Radhakishun was naar Denver gestuurd om de sfeer op straat te proeven, maar was vooral bezig de Amerikanen in te lichten over de zijn eigen voorkeur voor Obama. Tegelijkertijd meent Prem voor heel Nederland te spreken, en schroomde hij niet dit de onwetende Amerikanen duidelijk te maken. De Republikeinse smear campaign werd met afschuw becommentarieerd. Over de negatieve aspecten van de Democratische campagne werd opvallend milder gesproken, of natuurlijk helemaal niet.

De aandacht voor Obama valt te verklaren uit het feit dat hij een zeer charismatische en opvallende kandidaat is. Zijn boodschap van hoop spreekt velen aan, over de gehele wereld. Het feit dat iedereen genoeg heeft van George Bush heeft ervoor gezorgd dat vrijwel niemand nog kan wachten tot de verkiezingen in november.

De verwachtingen van de NPS en de Nederlanders lijken duidelijk: Obama zal de 44-ste president van de Verenigde Staten worden. Mocht dit onverhoopt niet gebeuren, dan ligt het volgens velen aan het feit dat het land nog niet klaar is voor een zwarte president.

Dat Amerikanen misschien ook wel om inhoudelijke redenen niet op Obama gaan stemmen, gaat er blijkbaar niet in.

Over die inhoud gaat het in Nederland te weinig. Er zijn grote verschillen tussen de twee kandidaten. Verschillen die belangrijk zijn voor zowel Amerika als Europa. Obama is de sociale kandidaat, die bovendien op ethisch vlak veel dichter bij het liberale Nederland staat. Obama staat positiever tegenover het homohuwelijk en abortus.

McCain is juist op economisch gebied liberaler. Hij is een sterke aanhanger van de markteconomie en vrije wereldhandel, in tegenstelling tot Obama. Dit laatste zou er wel eens voor kunnen zorgen dat juist McCain een betere kandidaat voor Europa kan blijken. Waarom wordt aan deze inhoudelijke verschillen niet meer aandacht besteed door de media?

De kans wordt steeds groter dat de volgende Amerikaanse president wel eens John McCain zou kunnen heten. In de peilingen lossen de beide kandidaten elkaar als koploper af. Het Nederlandse publiek heeft er recht op te weten wie beide kandidaten zijn en wat hun inhoudelijke verschillen zijn. Verdeel eerlijk de aandacht tussen McCain en Obama, en laat mensen zelf een mening vormen.

De Nederlandse mediaconsument kan zelf heel goed beslissen wie de betere kandidaat is. Geef objectief de wandel van de kandidaten weer. De huidige berichtgeving over de Amerikaanse verkiezingen is te gênant voor woorden.

Dit opiniestuk was ook te lezen in de papieren versie van dagblad Trouw en op hun website.