Na een periode van Coalition Provisional Authority (en helaas vele doden aan weerszijden) kwam het besef dat er een wijziging van strategie noodzakelijk was. Onder leiding van Generaal Petraeus en (daar zit hem juist het grootste succes) het besluit van President Bush én Senator John McCain om een extra troepenversterking van 30.000 soldaten, de zogeheten "surge", te laten plaatsvinden heeft een keerpunt in Irak plaatsgevonden. Sinds dit besluit in januari 2007 is het aantal aanslagen op het Amerikaanse en Irakese leger met zo'n 60 % gedaald. Dit succes getuigt van een goede strategie en inzicht bij de betrokken politici.

Het Amerikaanse volk (en de politieke elite natuurlijk ook) had al bij het besluit van de inval rekening moeten houden dat deze oorlog niet "even" geklaard was. Net als bij de Vietnam-oorlog is de fout gemaakt dat men de situatie enorm heeft onderschat. De VS heeft de bevolking van Irak vrijheid beloofd en heeft ook het vertrouwen van duizenden Irakezen gewonnen die iedere dag weer (ook met gevaar voor eigen leven) zich willen inzetten voor de toekomst van hun land. In de leer van het Liberalisme komt met regelmaat het woord verantwoordelijkheid voor. Dit is een situatie waarin je de verantwoordelijkheden voor je beslissingen moet nemen. Amerika heeft de plicht om te blijven in Irak, zeker nu er uitzicht is op een oplossing voor het conflict.

Zoals een oud voetbalspreekwoord luidt is het niet verstandig om een winnende formule te veranderen. Het klinkt simpel, maar is in dit geval zeker waar. Er is hard bewijs dat de weg die nu is ingeslagen voor Irak de goede is. Het is simpelweg niet mogelijk om op korte termijn een overwinning te boeken. Ook terugtrekking is geen overwinning, zelfs niet voor de Amerikaanse bevolking.

In de strategie voor Irak is geen verandering nodig, alleen uithoudings- en doorzettingsvermogen. Vooral John McCain heeft in het verleden bewezen die twee eigenschappen te bezitten.

Thierry Aartsen, Politiek Commissaris Defensie & Ontwikkelingssamenwerking