Nadat ik bij het omhoogkomen van de roltrappen bij station Schuman de eerste blik wierp op het enorme Berlaymont, waar de Europese Commissie is gevestigd, werd die mening alleen maar versterkt. Met haar duizenden ramen, waar duizenden ambtenaren achter duizenden schermpjes hun honderdduizenden hersenspinsels over ons heen strooien, gaf het gebouw mij een vreemd gevoel.Meteen moest ik denken aan Het Proces van Kafka, waar hoofdpersoon Josef K. verstrikt raakt in een web van mistige beslissingen en onduidelijke beschuldigen en constant van het kastje naar de muur gestuurd wordt. Brussel, daar wordt over zaken beslist waar jij geen weet van hebt en waar je altijd op vervelende wijze achter komt, wanneer het veel te laat is en je er niks meer aan kunt doen. Toen ik zondag 16 december op de trein naar de Belgische hoofdstad stond te wachten, was ik dan ook benieuwd hoe ik aan het einde van de week over het centrum van de Europese regelgeving zou denken

Maandagochtend begon mijn snuffelstage bij Europarlementariër Jules Maaten. Bij de ingang van het duizelingwekkend grote Europees Parlement werd ik opgehaald door Jethro van Hardeveld, assistent van Jules. Na het aanvragen van mijn pas en het doorlopen van de beveiligingscontrole mocht ik naar de tiende verdieping, waar het kantoor van Jules gevestigd is. Hier ontmoette ik Jules, zijn andere twee assistenten Michelle en Fleur, en stagiaire Christiaan. Van Fleur kreeg ik de weekplanning overhandigd en ze legde me uit hoe ik de persbriefing, mijn dagelijkse taak, kon maken. Na het maken van de persbriefing kreeg ik een rondleiding van Michelle door het immense EP en mocht ik samen met Jules en Jethro een afspraak met het European Heart Network bijwonen. Deze groep zet zich in voor het voorkomen van hart- en vaatziekten. In Brussel wordt erg veel gelobbyd. Eén ochtend per week is dan ook ingeruimd voor afspraken met lobbygroepen, en daarnaast is er vrijwel dagelijks de mogelijkheid naar een borrel, lunch of cocktailparty van een lobbygroep te gaan.
Ik had natuurlijk het geluk dat mijn snuffelstage plaatsvond in de laatste week voor het reces. In het EP heerste dan ook alvast een kerststemming. Toen Jules zijn medewerkers hun welverdiende kerstpakketten overhandigde, kreeg ik tot mijn verbazing eveneens een tas vol goodies. De EP-champagne zal mij zeker smaken op 31 december om 00.00 uur! Maandagmiddag stond eveneens de kerstlunch van team Jules op het programma. Samen met Jules, Fleur, Jethro, Michelle, Jeroen en Chris mocht ik genieten van een uitstekend diner in een restaurantje in de buurt van Place Luxembourg.
Na de lunch kon ik een aantal commissiebijeenkomsten bijwonen. De eerste was een vergadering van de AFET (commissie voor buitenlandse zaken) en behandelde onder andere een delegatiebezoek aan Iran en Syrië. Als afsluiter van de dag ging ik naar een bijeenkomst van het Temporary Comittee on Climate Change, dat de klimaattop in Bali behandelde. Opvallend was dat degenen die namens het EP op de top aanwezig waren geweest erg positief waren over de afloop, ondanks dat er geen harde garanties in de eindovereenkomst besloten zaten. Natuurlijk waren er ook een aantal Groenen (een van de fracties in het EP) die zware kritiek uitten op de uitkomsten van de top en op het gedrag van de EP'ers en overige aanwezigen aldaar. Zo werd er gemeld dat het vliegveld van Bali al aan het begin van de top geen ruimte meer had op haar parkeerplaats voor privéjets. Wat ik zeer verhelderend vond aan deze discussie, was het feit dat iedereen het met elkaar eens leek over de oorzaak en de aanpak van de klimaatverandering. Het zou niet de eerste keer deze week zijn dat ik meende dat het EP een stuk progressiever is dan de nationale parlementen.

Na dinsdagochtend de persbriefing te hebben gemaakt, stond al vroeg een bijeenkomst van de Delegation for Relations with Iran (een onderdeel van AFET) op het programma. Op deze bijeenkomst werd haar bezoek aan Iran toegelicht. Ze hadden in twee dagen Iran gesproken met dissidenten, met Mottaki en andere hoge ambtenaren van het regime en waren bij een aantal ambassades op bezoek geweest. Ze hadden gezien dat de Iraanse samenleving zeer gedifferentieerd is, en wezen erop dat we niet alleen moeten letten op president Achmadinejad. Bovendien waren ze erg onder de indruk van de kracht van de Iraanse civil sociey en de mogelijkheid van veranderingen. Ik deelde een aantal van hun bevindingen, maar vroeg mij wel af, met drie maanden Iran-ervaring, of ze juist niet te positief waren. Ze leken in twee dagen wél een oordeel te hebben geveld, maar hadden duidelijk ook veel gemist. Helaas had ik deze ronde geen spreekbeurt!
Na de lunch met Jethro en Jeroen in de kantine van het EP stond 's middags de verantwoording van het ten einde lopende Portugese EU-voorzitterschap op het programma. Hiervoor was eerst de Portugese minister van buitenlandse zaken te gast bij de AFET, waar hij na een uitgebreide lofzang de nodige vragen kreeg. Als een ware politicus beantwoorde hij deze vervolgens grotendeels niet, maar kreeg hij desondanks een groot applaus. Hierna had ik het geluk een plenaire zitting te kunnen aanschouwen, met hetzelfde onderwerp. Hier waren naast de Portugese minister van buitenlandse zaken ook Barroso, de Portugese premier Socrates en de leiders van de eurofracties aanwezig. De eerste spreekbeurt was aan premier Socrates, die wild met zijn armen gebarend op indrukwekkende wijze het Portugese voorzitterschap verheerlijkte. Hierna mocht Barroso vertellen hoezeer het afgelopen jaar hem bevallen was, en vervolgens kregen de fractieleiders de beurt (die niet allemaal even positief waren). Van tijd tot tijd vond ik het prachtig de hoofdtelefoon af te zetten en te aanschouwen hoe de redenaren in hun eigen taal en gebaar hun boodschap probeerden over te brengen. Tussen de verschillende nationaliteiten waren duidelijke verschillen te zien, en voor een Nederlander is het genieten van de bevlogenheid waarmee de Portugees Socrates zijn speech hield. Overigens zat ik mij al twee dagen te ergeren aan het feit dat tijdens de vergaderingen veel EP'ers in hun eigen taal spraken. Ik zou dan ook een lans willen breken voor één voertaal in het Europees Parlement, al was het maar om de koppige Fransen te pesten (geen enkele Fransman heb ik in het Engels horen spreken). Bovendien hoeven er dan ook geen miljoenen per jaar naar de honderden vertalers die hier rondlopen.

De derde dag begon het allemaal al wat rustiger te worden, met het reces in het vooruitzicht. Jules mocht woensdag als voorzitter van de VVD-eurofractie tijdens de Staat van de Unie een toespraak houden in de Tweede Kamer, en hierover werd een persbericht naar buiten gestuurd. Als voorlichter van de JOVD vind ik het natuurlijk erg interessant om te zien hoe anderen dit aanpakken. Jules pleitte in de Tweede Kamer voor een "Brussel deze week" op de publieke omroep: een variant op "Den Haag Vandaag" om de Nederlander geïnformeerd te houden over de gebeurtenissen in Brussel.
In de ochtend ging ik samen met Fleur naar een vergadering van de AFCO, de commissie die gaat over constitutionele zaken binnen de EU. Vandaag stond het verdrag van Lissabon op het programma (of eigenlijk het Verdrag amenderende het Verdrag over de Europese Unie en het Verdrag over de stichting van de Europese Unie). Ook hier waren de Europarlementariërs een stuk vooruitstrevender dan onze nationale kamerleden. Ze waren het vooral niet eens met de punten waarop het verdrag meer soevereiniteit overliet aan de lidstaten dan in de grondwet was voorzien. Dit is natuurlijk logisch, aangezien het EP het liefst een zo groot mogelijke rol voor zichzelf weggelegd ziet. Men was echter unaniem tevreden dat er nu een verdrag ligt dat ervoor kan zorgen dat Europa eindelijk uit de impasse raakt waar het de laatste jaren inzat en weer vooruit kan, waar ik mij overigens geheel bij aansluit.
Hierna ging ik met Jethro naar een langverwachte bijeenkomst van het ENVI (commissie voor milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid), waar men eurocommissaris Kyprianou vragen wilde stellen over het politiek gevoelige Europese zorgplan. Kyprianou was echter "verhinderd" om agendatechnische redenen en had een vervanger gezonden. Dit kwam de arme boodschapper te staan op een golf van kritiek gericht tegen Kyprianou en Barroso. Zo noemde een EP'er de Europese Commissie "pretty stupid and incompetent" en schoten er meerdere Europarlentariers uit hun slof over de afwezigheid van Kyprianou, die in hun ogen door de politieke gevoeligheid van de kwestie kwam.
's Avonds namen Fleur en Jethro mij uit eten aan het Place Jourdan. In een Belgisch restaurantje bestelde ik een heerlijke stoemp en wierpen we een kritische blik op de Nederlandse en Belgische naties.

Ik heb een fantastische week gehad in het Europees Parlement, en heb veel geleerd over de Europese Unie. Het Europees Parlement is een orgaan waar veel meer potentie in zit dan er nu uitgehaald wordt. Op dit moment lijkt het veel op een praatclub. Vooral bij de commissievergaderingen waar ik aanwezig was, bleek dit. Bij AFET kan men wel een mening hebben over bepaalde onderwerpen, maar de ministerraad bepaalt alles, evenals op de klimaattop. Je proeft hier toch wel enige frustratie over het feit dat men zo weinig kan uitrichten. Wanneer men wel over zaken mag beslissen zijn dit in onze ogen vaak onbetekende dingen als de lengte van een worst en de hoogte van een deur. Maar vooral op het gebied van volksgezondheid gebeuren er ook goede dingen in het EP.
Gelukkig krijgt het Europees Parlement meer bevoegdheden met de komst van het verdrag van Lissabon. Zelf juich ik dit toe. Er zit hier veel kennis en het is zeker niet slecht meer zaken vanuit een Europees perspectief te regelen. Bovendien zou dit het Europese besluitvormingsproces een stuk democratischer maken.

Daarnaast zou het geen kwaad kunnen de burger in Nederland beter te informeren over de gebeurtenissen in Brussel (hoewel wij als liberalen natuurlijk ook vinden dat iedereen hier een eigen verantwoordelijkheid voor heeft). Ik ben het dan ook geheel eens met Jules' pleidooi voor een "Brussel deze week". Het is duidelijk dat Jules en andere EP'ers er alles aan doen om hun activiteiten onder de aandacht te brengen en de burger hierbij te betrekken. Hier kan je alleen maar bewondering voor hebben. Ik hoop van harte dat dit harde werken zich uiteindelijk zal terugbetalen in de waardering van de Europeanen.
De snuffelstages die Jules regelmatig aanbiedt, zijn een goed voorbeeld van hoe er wordt geprobeerd jonge mensen bij Europa te betrekken. De manier waarop ik deze week ben ontvangen was fantastisch en hiervoor ben ik Jules, Jethro, Fleur, Michelle en alle anderen erg dankbaar. Zij hebben er voor mij een geweldige week van gemaakt en ervoor gezorgd dat ik met veel verhalen en meningen over Europa naar onze Nederlandse provincie terugkeer. Team Jules, bedankt!