‘Waarom?’ vraag je dan af. Natuurlijk, ik ben overduidelijk buitenlands, we spraken Nederlands met elkaar, hadden beiden een tas bij ons en weigerden de dief in kwestie geld te geven toen hij bij ons kwam bedelen. Hij zag er netjes uit, schoon, geschoren en met nieuwe kleren aan. Bovendien was hij jong en gezond en kan hij dus werken voor z’n geld, net als ieder ander, aldus onze gedachtegang. Niet dus, voor we een uitweg konden vinden trok hij een enorm mes onder z’n kleren vandaan. Achteraf vraag je je af; ‘Wat bezielt zo iemand?’ ‘Waar komen dit soort dingen vandaan?’ ‘Waarom gebeurt het nu wél in Marokko, terwijl het mij in Nederland nog nooit overkomen is?’

Hoewel er ongetwijfeld ook gewoon gekken of misschien zelfs ‘slechte’ mensen op deze wereld rondlopen, zijn er in Marokko meer voor de hand liggende redenen. De verschillen tussen arm en rijk zijn hier enorm. Naast die auto van vier ton rijdt een aftands autootje met een varken op de achterbank. Het gros van de bevolking is arm en dat terwijl de koning in de top tien van rijkste mensen ter wereld staat.

En mocht de overheid dan toch ingrijpen door bijvoorbeeld sociale woningbouwprojecten op te starten voor de mensen uit de bidonvilles (sloppenwijken), dan worden deze appartementen opgekocht door rijken, die het voor veel te hoge prijzen doorverkopen aan de armen.

Zorg in ziekenhuizen bestaat überhaupt niet, men is qua wassen, inname van medicijnen en voeding volledig afhankelijk van familie. En weeskinderen of mensen met familie in een andere regio? Die zijn afhankelijk van het bezoek van de andere patiënten. Voor mensen die geen ziekenhuizen kunnen betalen is de situatie nog veel schrijnender; de blinde mannen op straat, mensen met open benen, mensen zonder ledematen en kinderen in oude rolstoelen zijn dieptriest. En zelfs als je gezond bent en misschien zelfs over intellectuele capaciteiten beschikt, zie dan die sociale ladder maar eens te beklimmen. De treden tussen het ‘plebs’ en de ‘patriciërs’ zijn namelijk ooit een keer afgebroken of hebben überhaupt nooit bestaan. Lukt het je toch, heb je vleugels of een touw om je omhoog te trekken, dan weten corruptie en vriendjespolitiek je wel weer naar beneden te gooien, naar de plek waar je ‘thuishoort’.

Leiden deze omstandigheden tot dit soort gedrag? Mensen zijn immers verantwoordelijk voor hun eigen geluk, maar we behoren de zwaksten in de samenleving ook te dragen en in Marokko wekt men niet eens de illusie van eerlijke kansen en een sociaal vangnet. Toch sterft niemand in Marokko aan de honger, daar is het land te ontwikkeld voor. Misschien dus wel, misschien ook niet. Voor sommige mensen schijnt bedelen namelijk ook gewoon een weekendbaantje te zijn, terwijl andere echt arme en gehandicapte stakkers geduldig, dag in dag uit, blokjes chocolade één voor één verkopen. Nota bene bij deze gehele discussie is daarnaast dat koning Mohammed VI ook nogal eens de neiging heeft om zijn ‘vergevingsgezindheid’ te tonen door rasechte criminelen vrij te laten uit de gevangenis.

Wat is dus waarheid? Is het armoede en wanhoop of is het puur eigen gewin? Ik weet het niet. Eén ding weet ik wel: waren we nu maar door een arme, zieke stakker aangevallen die niet op het idee kwam om blokjes chocolade te verkopen of geen andere uitweg zag. Hoewel dat het nog steeds niet rechtvaardigt, had ik mezelf dat toch een heel stuk beter kunnen verkopen.

Wendela Huisman
wendela.huisman@jovd.nl