De Italiaanse wet stelt een strakke termijn aan het inleveren van de kandidatenlijsten. Niet op tijd inleveren betekent dan ook geen geldige lijst, dus geen deelname aan de verkiezingen. Het kwam, volgens enkele berichten, zelfs aan op een minutieus verstrijken van de inlevertermijn (verhalen variëren van een bevel van hoger om toch op het laatste moment terug te trekken tot het opsluiten van de partijsecretaris op de wc zodat het deze onmogelijk gemaakt werd om de lijsten in te leveren). Links roept dat het bewust gebeurd is door de PdL om er gewin uit te slaan. Rechts is zich van geen kwaad bewust en probeert alsnog om de lijst geldig te krijgen. Het staatshoofd wordt erbij geroepen die nota bene een decreet uitvaardigt om ‘in het teken van de democratie’ de lijst geldig te verklaren. Een nobele daad van de voormalig-communist denkt rechts en het decreet komt dan ook door de ministerraad heen. Links is laaiend en interne spanningen in het veld van de ‘sinistri’ ontstaan omdat partijsecretaris Bersani van de linkse Partito Democratico (PD) zich achter president Napolitano schaart (het is immers de president en ook nog eens een partijgenoot en daar ga je dus niet tegenin) terwijl de rest van de PD zich afvraagt wat het staatshoofd zich in nome del Dio in zijn botte hersens heeft gehaald. En dan zijn we er nog niet. De zaak komt voor. De rechter kijkt eens goed achter zich op de muur in de rechtszaal alwaar de quote ‘La legge è uguale per tutti’ prijkt en besluit dat hij dit dus ook vindt gelden voor de PdL. Deze zegt namelijk: het decreet is onwettig, zeg maar dag met je handje tegen je kieslijst. Links hangt de vlag uit en roept dat de democratie heeft gezegevierd. Rechts daarentegen huilt en schreeuwt dat de democratie is vermoord.

Deze zaak is nog te plaatsen onder het kopje ‘figuurlijke oorlogstaferelen’. Sprake van ‘letterlijke oorlogstaferelen’ was er zaterdag 27 maart jl., een dag voor de verkiezingen, toen een pakketje in de handen van een Milanese postbode ontplofte. De bom die in het pakketje zat, was afkomstig van een anarchistische beweging en bestemd voor het Lega Nord (LN) kantoor in Milaan, in het bijzonder voor LN Minister van Binnenlandse Zaken Maroni wegens zijn ‘abjecte’ immigratiebeleid. Historische wonden zijn door deze aanslag weer opengereten; de vergelijking met de ‘Anni di piombo’ in de jaren ’70, toen er veelvuldig politiek gemotiveerde terroristische aanslagen plaatsvonden in Italië, was snel gemaakt. Olie op het vuur dus voor rechts, die wederom een argument zagen in het dwarsbomen van ‘democratische’ verkiezingen voor het volk.

Dan de verkiezingsdagen zelf. Aangezien het regionale verkiezingen zijn, moet er vanzelfsprekend ook correspondentie geschieden vanuit mijn eigen regio. In Toscane konden circa 3,5 miljoen stemgerechtigden zich bij 3.900 stemkantoren uitspreken over hun nieuwe regionale bestuur en leider voor de komende 5 jaar. Negen partijen stonden op de lijst voor het regionale bestuur; vijf presidentiële kandidaten vielen er te kiezen (de 4 vertegenwoordigde linkse partijen vormden één alliantie, net als de 2 rechtse partijen terwijl de overige 3 partijen hun eigen presidentiële kandidaat hadden). Wat dan wel weer typisch Italiaans is, is dat de manier van stemmen niet uniform is in alle regio’s. In Toscane stem je niet op een persoon maar op een partij: je zet dus een kruis door het logo van de partij waar je op stemt, ondanks het feit dat de namen van de kandidaten erbij staan. De kandidaat-president die de partij (of de alliantie waar de partij onderdeel van is) vertegenwoordigt, krijgt zo automatisch een stem. Het initiatief van de PD om deze stemwijze te negeren en om per referendum alsnog een ‘persoonlijke’ stem af te dwingen bleek falend te zijn.

De uitslagen van de verkiezingen waren redelijk snel bekend, alsmede de obligate statistieken. De opkomst dit jaar was slechts 63,6% , acht procent minder dan bij de verkiezingen in 2005. De verschillen met de verkiezingen van 2005, qua uitslag, zijn eveneens noemenswaardig. Kreeg rechts in 2005 jaar het presidentschap in louter 2 regio’s, nu mag het in 6 regio’s de president aanleveren (Lazio incluis, wat te danken is aan de alliantie). Ondanks het feit dat links in 7 regio’s de dienst zal uitmaken de komende jaren, komt rechts, de PdL met bijna 27% van de stemmen, als grote winnaar uit de bus. Als dit inderdaad als test voor het landelijke beleid van Berlusconi IV gezien wordt, dan heeft ‘Il Cavaliere’ deze proef toch wel glansrijk doorstaan. Een ‘lovende’ eerste reactie van LN leider Umberto Bossi die even duidelijk wilde maken dat ‘links niet meer bestaat in het noorden’. In Toscane daarentegen blijft links, zoals verwacht, wel bestaan: met 59,7% van de stemmen continueert het haar regionale leiderschap. Desalniettemin heeft rechts het niet slecht gedaan in deze regio. Laat de coalitievorming nu maar komen!

Jorik Kuipers