Vroeger heb ik ook op straat gehangen. We zaten vaak op een bankje bij een kruispunt in Purmerend dat we liefkozend het ‘breedbeeldbankje’ hadden gedoopt. Er gebeurde namelijk altijd wel wat: een aanrijding, ruziënde echtparen op de fiets of een knappe vrouw die langsliep. Maar lastig waren we nooit, want we wisten: dat doe je niet. Achteraf bleken wij dief van onze eigen portemonnee, we hadden zoveel gratis kunnen krijgen!

Vorige week bleek dat de gemeente Gouda ‘rotjochies’ (of zoals u en ik ze zouden noemen: jong recidiverend tuig) gratis karateles aanbiedt. Ongetwijfeld ingegeven door het goedbedoelde idee dat “die jongens dan lekker van straat zijn”, “leren wat respect is door sport te beoefenen” en als klap op de vuurpijl “een doel vinden in hun leven”. Schattig, maar niet van gemeenschapsgeld. Het is de wereld op z’n kop. Wil je niet deugen, krijg je gratis karateles.

En het is niet de eerste keer. Voorheen hebben gemeenten lastige jongeren geld gegeven om een eigen feest te organiseren (anders slopen ze andere feestjes), werd een groep jonge delinquenten die zich een tijdje goed had gedragen op kosten van een gemeente naar New York gevlogen (ze waren tenslotte braaf geweest) en kregen buurtbewoners cursussen “hoe ga ik om met hanggroepjongeren?” (letterlijk citaat: “als iemand je uitscheldt voor “hoer” moet je vooral niet boos worden, zo bedoelen ze het niet hoor”). Gemeenten lijken keer op keer te kiezen voor de makkelijke weg: we houden ze rustig, en dat mag best wat geld kosten. Maar het is niet aan de gemeente, noch de politie, om ze rustig te houden. Het is aan die jongeren zelf en -niet onbelangrijk- aan hun ouders. Als we die verantwoordelijkheid maar blijven verhullen met gemeenschapsgeld komen we nooit een stap verder. Wie goed is krijgt lekkers, wie stout is de roe.

Deze column van Martijn Jonk is op 9 augustus verschenen in het Friesch Dagblad. Martijn heeft hier elke maand een vaste column.